کاغذِ کاهی

امروز اینجا در غربت؛دلم از کنارِ مدرسه ای گذشت؛شکست وُ گریست...به یادِ میناب

بی ماهِ رُخت خانۀ جانان شده زندان

بی نقش وُ نشانی شده خورشیدِ پریشان

از داغِ کدامین گُلِ این باغ بنالیم

 افسرده که دیدست چنین کوچه وُ بُستان

هجران وُ فراق آمده وُ غربت وُ دوری

داغِ دلِ دنیا شده تُوفَنْده به دوران

با عزلت وُ درماندگی وُ دیدۀ غمگین

آشفته تر از نالۀ آواره وُ پنهان

انگار زمان یخ زده در سینۀ ساعت

پاییز! چه داری تُو بجز حسرت وُ حِرمان

آهنگِ غم انگیزِ سکوتِ تُو جهان کُشت

هیهات که تنها شده با بُغضِ بیابان

پیراهنِ پیری به تنِ واژۀ شعری

ای خاطره با لرزشِ دستت چه کُنَد جان

ای عشق تُو مشتاقِ کِه بودی وُ چه دیدی!؟

چشمانِ تُو سرشارِ سخن بوده وُ باران

در حوصلۀ آیینه مینابِ تُو پَژمُرد

در هاله ای از مِحْنت وُ از رنجِ فراوان

پروانه نیاورده پیامی به گُل آیا!؟

دریا شده دلمُرده وُ دیوانه زِ هذیان

گُم گَشتۀ بیگانه پناه از کِه بجویَد!؟

صحرا زده ای باخته کاشانه وُ سامان

تصویرِ کتابی شده خاکسترِ بر باد

پَرپَر زده سیمرغِ هیاهویِ بهاران

با کاغذِ کاهی سخن از مدرسه گویید

جان داده عدالت به سحرگاهِ دبستان

شنبه 23 آبان ماهِ 1405///14 ماهِ نوامبر 2026