ما دیگر سوگوار نیستیم؛ ما خشمگینیم!
تکرار هولناک و زنجیرهایِ قتل زنان در ایران آن هم در مقیاس فاجعهبارِ تنها یک هفته دیگر یک «حادثه» یا «آسیب اجتماعی» ساده نیست؛ این یک قتلعام سیستماتیک و نتیجه مستقیمِ فرهنگی است که جانِ زن را بیارزش و مالکیت بر بدن او را حقِ مسلمِ مرد میداند. وقتی قانون به جای حفاظت از قربانی، دست قاتل را برای ریختن خون به بهانههای واهیِ «ناموس»، «غیرت» یا «اختلافات خانوادگی» باز میگذارد، هر سکوت، شراکت در جرم است. هر قاتلی که با تکیه بر قوانین ضدزن و فرهنگ پوسیده مردسالار، تیغ بر گلوی یک زن میگذارد، تنها یک فرد مجرم نیست؛ او مجریِ حکمی است که سالهاست در تاروپودِ قوانین تبعیضآمیز و عرفِ زنستیزانه نوشته شده است.
این چرخه خونین را نباید با «تأسف» و «آه و ناله» بدرقه کرد. ما با زن کشی روبهرو هستیم؛ جنایتی سازمانیافته که ریشه در ساختارهای قدرت، قوانین نابرابر و عادیسازی خشونت دارد. خون این زنان بر دستان تمام کسانی است که با سکوت، توجیه یا وضع قوانینِ حامیِ قاتلان، مسیر را برای این قصابیهای بیپایان هموار کردهاند
چه باید کرد؟ (گامهای عملی و رادیکال برای مقابله)
برای شکستن این چرخه مرگ، انفعال و تنها بسنده کردن به ابراز همدردی کافی نیست. تغییر نیازمند کنشگریِ مستمر و هدفمند در سطوح مختلف است: نامگذاری دقیق جنایت (زنکشی. از به کار بردن واژههای تقلیلدهنده مثل «قتل ناموسی» یا
«اختلاف خانوادگی» خودداری کنید. این واژهها جنایت را توجیه و بار تقصیر را به قربانی منتقل میکنند. نام این جنایت زنکشی است.
شکستن تابوی سکوت و رسواسازی: خشونت خانگی یک «مسئله خصوصی» نیست. در برابر فریادهای کمک همسایه، دوست یا همکار بیتفاوت نباشید. حمایت همهجانبه از زنانِ در معرض خطر و رسوا کردنِ اجتماعیِ خشونتگران، هزینه جرم را بالا میبرد.
مطالبهگری برای تغییر قوانین: فشار مستمر افکار عمومی برای جرمانگاری صریح خشونت علیه زنان، لغو قوانینِ تخفیف مجازات برای قاتلانِ زن (مانند مادههایی که به پدر یا همسر مصونیت نسبی میدهند) و ایجاد خانههای امنِ مستقل و واقعی.
بازنگری در فرهنگ و تربیت: مبارزه ریشهای با مفاهیم سمیِ «غیرت»، «مالکیت» و «کنترلگری» در خانواده و جامعه. به نسل جدید باید آموخت که انسانها مالک یکدیگر نیستند و حق انتخاب، بنیادینترین حق هر زن است.
شبکهسازی و همبستگی زنان: ایجاد حلقههای حمایتی، حقوقی و مالی توسط خودِ زنان برای زنان؛ تا هیچ زنی به دلیل ترس از بیسرپناهی، فقر یا قضاوت جامعه، مجبور به ماندن در محیطهای ناامن و مرگبار نشود.
توفیق محمدی
سهشنبه ۲۶ بهمنماه ۱۴۰۵ برابر با ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶