گُلِ سوگند
سوگند صیادی پیش از رفتن به سویِ مرگ:«دیگه شماها مَنُو نمی بینین»
نَفَسْ در سینه می سوزد خزان شد
گُلِ سوگندِ جانی بی جهان شد
دلی خونْ گریه می بارد کجایی!
میانِ سوگِ عاشق بی صدایی...
مرا از مسلخی تا مسخلی آه
میانِ عشقِ سرگردانِ جانکاه
مرا از مدرسه خونین وُ خسته
به سویِ خانه بُردی بالِ بسته
به قتلِ عاشقان دلبسته دنیا
«مُدیرِ»دار وُ دفتردارِ فتوا
مرا همخونِ من می راند از خویش
تمامِ جانِ من سرشارِ تشویش
زِ بامِ خانه پرتابم کُنَد وای
کجایی«دا»(1)؟کجایی مهربان؛های!
ببین مادر که می میرم زِ سرما
نمی بینم دگر آن عشقِ زیبا!؟...
تُرا می جوید از من واژه ها یار
مرا این نغمه های غم سزاوار
نگاهم را حصاری بسته از ترس
تهی دستم بسانِ دفترِ یأس
من اینجا بی تُو ماندم بی پیامم
حریفِ برفِ مرگی بی کلامم!؟
به عشق وُ زندگی سوگندِ شیدا
شکوفا عشقِ تُو ای دل تماشا
تُویی سوگندِ زیباییِ چو خورشید
درخشان وُ دل افروزی چو اُمّید
مرا با عشقِ تُو پیوندِ جانست
جهانت جاودانی نوجوانست
چهارشنبه 27 آبان ماهِ 1405///18 ماهِ نوامبر 2026
ــــــــــــــــــــــ
1-دا=مادر.