۱۴۰۵-۰۸-۲۹
ی. صفایی

قصابی ناموس در سایهٔ حمایت قانون

 

تصویر پیش‌رو، چهره‌های خاموش و سرشار از امید دخترانی را به نمایش می‌گذارد که در سایهٔ قوانینی که خشونت را توجیه و از آن حمایت می‌کنند، قربانی قتل‌های ناموسی شده‌اند؛ فجایعی که در آن‌ها جان انسان‌ها قربانی تعصبات قبیله‌ای و ساختارهای مردسالارانه می‌شود. نگاه معصومانهٔ این دختران، گواه فاجعه‌ای عمیق است؛ فاجعه‌ای که در آن خانه‌ها و حتی مدارس، به‌جای آنکه امن‌ترین پناهگاه باشند، به صحنهٔ خشونت و کشتار تبدیل شده‌اند.

تصاویر این دختران، گالری درد است؛ گالری خنده‌های ناتمامی که در خاک غلتیدند؛ نه به دست بیگانگان، بلکه به دست کسانی که قرار بود پناه و تکیه‌گاه امن آنان باشند. قتل ناموسی تنها جنایت یک فرد نیست، بلکه معلول نظامی است که زن را نه انسانی مستقل، بلکه ملک و دارایی دیگران تعریف می‌کند و به نام دین، سنت و تعصب، به پدران، برادران و مردان مجوز گرفتن جان آنان را می‌دهد.

وقتی پدری با اطمینان از نبود مجازات سنگین، به لطف قوانین تبعیض‌آمیزی که ولی‌دم را از قصاص معاف می‌کنند یا مشمول تخفیف مجازات قرار می‌دهند، دختر خود را به قتل می‌رساند، معنای آن چیزی جز رسیدن امنیت زنان به نقطهٔ صفر نیست. این ساختار، با توجیهات مذهبی و قضایی، دست جنایتکاران را باز گذاشته و به نام «ناموس»، خون انسان‌ها را بی‌ارزش کرده است.

ناموس واقعی، انسانیت، کرامت و حق زندگی است؛ نه سنتی پوسیده که حیات دختران را به بند می‌کشد. تا زمانی که قانون حامی قاتلان ناموسی باشد و چتر حمایت حاکمان بر سر این خشونت گسترده باقی بماند، خون این دختران بر دامن بانیان این نظم ناعادلانه خواهد ماند. گالری این چهره‌های معصوم، سند رسوایی نظامی است که حیات را از جوانان این سرزمین سلب کرده است.

تا زمانی که این حکومت مذهبی بر سر کار باشد، داس خونین نیز در دستان مردان سنتیِ فرو‌رفته در جهل باقی خواهد ماند.

این حمایت رانتی و قانونی از قتل‌های ناموسی و قاتلان آن‌ها باید از سوی تمامی نیروهای سیاسی آزادی‌خواه، با هر نوع اندیشه و گرایشی، به‌شدت محکوم و پیگیری شود. آنان باید درهای نهادهای حقوق بشری را با رنگ قرمز، به‌صورت نمادین، رنگین کنند تا جهان بداند که احکام شرعی اسلام در کشورهایی همچون ایران، افغانستان و دیگر کشورها چه بر سر نوجوانانی آورده است که هنوز فرصت شکوفایی نیافته‌اند؛ نوجوانانی که بدن‌هایشان به خون آغشته یا سرهایشان از تن جدا می‌شود.

در عصر هوش مصنوعی، باید با تمام توان به جنگ جهل و تباهی رفت تا این پدیدهٔ کثیف و ننگین، یعنی قتل‌های ناموسی، ریشه‌کن شود.

این است وضعیت کشوری بی‌قانون که فریادرسی ندارد.

جزئیات تازه و وحشتناک از قتل سوگند صیادی؛

جزئیات تازه و هولناکی که یکی از هم‌کلاسی‌های سوگند صیادی فاش کرده است:

هنگامی که پدر سوگند به مدرسه می‌آید، سوگند تا آن اندازه از مرگ خود اطمینان داشته که بغض می‌کند و با هم‌کلاسی‌هایش خداحافظی می‌کند!

پدر سوگند از همان لحظهٔ نخست، به‌شکلی وحشتناک او را مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهد؛ به‌حدی که از گوشهٔ چشم سوگند خون جاری می‌شده و یک طرف صورتش کاملاً کبود شده بوده است.

پدر آن‌چنان وحشیانه سوگند را کتک می‌زده که صاحب سوپرمارکت روبه‌روی مدرسه، با التماس جلو می‌آید و می‌گوید: «تو را به خدا، رهایش کنید!» سرانجام سوگند بیهوش می‌شود و پدرش او را روی زمین می‌کشد و به خانه می‌برد.

در خانه، آن‌قدر سوگند را مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهد که صدای فریادهای او را همه می‌شنوند. سپس او را از طبقهٔ پنجم به پایین پرتاب می‌کند. هرکس که در اطراف پیکر بی‌جان سوگند جمع می‌شده، پدرش با خشونت می‌گفته است: «گم شوید! دختر خودم بوده است!»

چند ساعت بعد، پدرش بازمی‌گردد و جسد سوگند را داخل خودرو می‌گذارد تا در وسط خیابان باقی نماند. سپس با خونسردی تمام، همراه با نامادری سوگند به سوپرمارکت می‌روند و خرید می‌کنند.

مردم به‌سرعت به سوپرمارکت مراجعه می‌کنند و از صاحب آن دربارهٔ ماجرا می‌پرسند. او نیز در پاسخ می‌گوید: «هیچ اتفاق خاصی نیفتاده؛ فقط نامادری‌اش گفته است: خوشبختانه به درک واصل شد!»

حتماً تصاویر مراسم خاکسپاری و اشک‌های این پدر بی‌ناموس و ناموس‌پرست را مشاهده کرده‌اید. پدر سوگند صیادی، یعنی کیومرث صیادی، در مراسم خاکسپاری به‌گونه‌ای گریه می‌کرد که گویی نه او، بلکه شخص دیگری دخترش را از طبقهٔ پنجم به پایین پرتاب کرده است!

این نوجوان حدوداً ۱۵ یا ۱۶ ساله‌ای که در آبان ۱۴۰۵ در کرمانشاه جان باخت و اصالتاً اهل روستایعلیرضاوندی از توابع شهرستان گیلانغرب (در استان کرمانشاه) بود.

خبرگزاری میزان به این موضوع اشاره کرده است؛ اما همان‌طور که پدر آرمینا زندانی شد، این فرد نیز زندانی خواهد شد! حتماً به یاد دارید که یکی با داس سر دخترش را از تن جدا کرد و دیگری با سر بریدهٔ دخترش در شهر به راه افتاد!

پدر سوگند صیادی با اتهامات «ضرب‌وجرح» و «فعلاً قتل» و مدیر مدرسه نیز به اتهام «قصور و سهل‌انگاری» بازداشت شده‌اند.

به‌راستی، در طول این سال‌های خون و جنایت تحت حاکمیت حکومت مذهبی، چه بر سر برخی از مردم آمده است که به بهانهٔ عشق یا دلایل دیگر، دست به قتل‌های ناموسی می‌زنند؟!

قضاوت با شماست!



 

-نمونه‌های دیگری از قتل‌های ناموسی

رومینا اشرفی (خرداد ۱۳۹۹ ـ تالش): دختر سیزده‌ساله‌ای که به دلیل مخالفت پدرش با ازدواج او، در خواب و با ضربات داس به قتل رسید. پدر وی پیش از ارتکاب جنایت، از نبود مجازات قصاص برای پدر، به‌عنوان ولی‌دم، آگاه شده بود و در نهایت به نُه سال حبس محکوم شد.

مونا (غزل) حیدری (بهمن ۱۴۰۰ ـ اهواز): کودک‌همسر هفده‌ساله‌ای که پس از بازگشت به کشور، به دست همسر و برادر همسرش به قتل رسید. قاتل پس از ارتکاب جنایت، سر بریدهٔ او را با لبخند و در برابر نگاه تماشاگران، در خیابان‌های اهواز گرداند؛ فاجعه‌ای که نمادی آشکار از توحش برخاسته از فرهنگ مردسالارانه و ساختارهای حمایتگر خشونت بود.

ریحانه عامری (خرداد ۱۳۹۹ ـ کرمان): دختر بیست‌ودوساله‌ای که به دلیل دیر بازگشتن به خانه، هنگام خواب و با ضربات میلهٔ آهنی به دست پدرش به قتل رسید. پدر او پیش‌تر نیز تهدید کرده بود که «خونش را می‌ریزد».

مبینا سوری (شهریور ۱۴۰۰ ـ لرستان): دختر شانزده‌ساله‌ای که پس از ازدواج اجباری و به ظن داشتن روابط ناموسی، به دست اعضای خانواده‌اش خفه شد؛ پرونده‌ای که با سرپوش‌گذاشتن رسانه‌های حکومتی همراه بود، اما ابعاد هولناک آن در سکوت جامعه باقی ماند.

فاطمه بریهی (خرداد ۱۳۹۹ ـ آبادان): دختر نوزده‌ساله‌ای که به دست همسرش، که پسرعموی او نیز بود، سر بریده شد و پیکر بی‌جانش در بیابان رها گردید.

ی. صفایی

هجدهم نوامبر ۲۰۲۶

 

یک نظر بنویسید

 

نظرات شما

بدون نظر