نسیمِ سُوته دلی
سوگند صیادی با چهرۀ خون آلود گفت:اگه به خونه بِرَم پدرم مَنُو می کُشه
ناگه رسید نسیمِ سُوته دلی بیقرار
گفتا کجاست سوگندِ نُوگُلم ای روزگار!؟
اشکم دگر شفاعتِ بُغضم نمی کُنَد
چیزی بگو خبر از نوبهارِ من بیار
ای باغبانِ غمزده آخر چه دیده ای!
کز خانمان گذشتی وُ رفتی تُو در غبار
هر سو نظر کُنَم حکایت سوگست وُ مرگ
آثارِ دلْ فسُرده وُ مَبهُوتِ انتظار
لبخندِ مُردگان به لبِ مردمانِ درد
هر جا که می رَوَم همه غمگین وُ سوگوار
سرما سکوتِ سهمگینِ ارمغانِ شما
تابوتِ لحظه های زمان زار وُ بی مزار
در کوچه ای چاوکی افتاده بر زمین
خونِ دلِ من است پاشیده بر تنِ نگار
پروانه ای شکوفۀ شعری تُو سوگُلی
می سوزم از صدایِ بی پناهِ تُو گُلنار
می بُوسَم وُ می بُویَمْت عشقِ جوانی ام
تنهایی ات آتش زَنَد به جانِ لاله زار
از دستِ نارفیق شکایتِ اشکم نِگَر
مادر پناهِ مهربانِ من وُ یادگار
ای نامه نالۀ ما به عاشقان برسان
عزیزکَم شده برگی اسیرِ نابکار
حیف از لطافتِ نوباوه وُ وفایِ او
در خواب می خندد انگار عزیزِ دلم بهار
شنبه 30 آبان ماهِ 1405///21 ماهِ نوامبر 2026