شادیِ ایران چو دَمَد

دلِ نازک وُ نازنینِ ایران گرفته وُ شکسته است وُ ایکاش شور وُ شادی وُ خنده وُ رقص برآیند وُ مانندِ خورشیدِ رخشان؛چامه خوان به خیابانها وُ برزنها وُ کوچه ها بتابند تا تن ها از تنهایی وارهند وُ سایه ها بگریزند وُ دوست دوست را بیابد وُ غنچۀ بوسه بشکُفد وُ چنگِ باران بنوازد بنوازد...

با غمِ ایران چه کُنَی؛باغم وُ ویران چه کنی

گریه مکن شِکوِه مکن؛با گُلِ گریان چه کنی

برگ وُ بَرت داده به باد؛دشمنِ خندان چه کنی

خسته وُ خونین جگری؛جان به لبی جان چه کنی

سایۀ بی روح وُ روان؛یکّه به میدان چه کنی

خصمِ سخن خسته ترا؛زاریِ زندان چه کنی

دست وُ دهان بسته ترا؛ساقیِ نسیان چه کنی

چشمِ دل ات تیره وُ تار؛با دلِ تابان چه کنی

یخ زده جان وُ تنِ تو؛سردیِ پایان چه کنی

شور وُ غرورت شِکَنَد؛قصۀ عصیان چه کنی

غلغله وُ رونقِ غم؛بیرقِ مستان چه کنی

کاهنِ بی جِلوِه وُ جاه؛شکلکِ شیطان چه کنی

آتشِ رنجی به تن ات؛روحِ پریشان چه کنی

تشنۀ شعری شده شب؛غربتِ باران چه کنی

در تب وُ تابِ نظری؛عشقِ پریشان چه کنی

خامُشی ات مرگِ زمان؛با تبِ توفان چه کنی

خاطرِ خورشیدِ خیال؛گریۀ پنهان چه کنی

فالِ تغافل زَنَد آن؛با تنِ بی جان چه کنی

واهمۀ وهمِ خزان؛عطرِ بهاران چه کنی

تُحفۀ فکرِ تو قفس؛محبسِ انسان چه کنی

خاکِ وطن داده به باد؛بانگِ دلیران چه کنی

چشمِ گُلی کور کُنی؛سُرمۀ بُستان چه کنی

مادر وُ کودک بکُشی؛خونِ گُلستان چه کنی

مُشتِ گِره کرده نِگه؛خشمِ خیابان چه کنی

کُشته سیاووشِ وطن؛رستمِ دستان چه کنی

دیوِ سپید وُ سیهی؛خرقۀ یزدان چه کنی

خطِ امامِ تو تَبَه؛رهبرِ حیران چه کنی

کُشته بسی جانِ جوان؛شعلۀ رخشان چه کنی

کوچه چراغان چو شود؛چشمۀ جوشان چه کنی

خانه خرامان وُ به رقص؛بختکِ حِرمان چه کنی

بُهتِ تو پالانِ تن ات؛حیرتِ حیوان چه کنی

شادیِ ایران چو دَمَد؛پایِ گریزان چه کنی

سه شنبه 2 دیماه 1404///23 دسامبر 2025