۱۴۰۴-۱۰-۱۹
رضا بی شتاب

زندانبانِ پرواز

 

برای ایران زمینِ بزرگ وُ بزرگواریِ مردمانِ نازنینِ شهرِ آبدانان

 

بیایید وُ بخندید وُ به رقص آیید وُ آواز

که ما همراه وُ همدل آمده اینک به پرواز

به زندانبانِ پروازِ کبوترها بگویید

ندانی حُرمتِ آزادی وُ آزادگی باز!؟

چه آوردی ره آورد ات چه بوده جز تباهی!؟

سیاهی ارمغان آورده صیادِ قفس ساز

چو شیادی دروغ ابزارِ سرکوب است وُ فتوا

ستم سوغاتِ اصحابِ اسارت پیشه رسوا

ز علمِ غیب وُ ایثار وُ صدارت گفته اسرار!؟

زِ سُورِ سُفرۀ بیچارگان گردیده پَروار

تو پَروردی به سَر سُودایِ نابودیِ انسان

تو نسناسِ نمک نشناسی وُ پوسیده دستار

حراجِ خانه وُ خاک وطن اندیشۀ تو

شرف خورده حیا قِی کرده وُ بُبریده افسار

خیانتکاری وُ تاریخِ تو بنوشته تالاب

تُرا مأوا وُ محرابی کجا جز گندِ مرداب

حکومت کرده ای چون نابکاری در زمانه

تُرا هدیه همان زندان وُ دار وُ تازیانه

نه امیدی به فردا وُ نه فردا آرزویی

همه آثارِ تو ویرانه وُ صدها نشانه

زِ وحشت شد دلِ دشت وُ نگاهِ گُل پریشان

پرنده می گریزد از درخت وُ آشیانه...

بیا بشنو سرودِ سرنگونی ها وُ پایان

حماسه می تراود از صدا از جانِ ایران...

...........................................................

زِ رستاخیزِ مردم شد دلِ ایران درخشان

بخوان ای کهکشان از آسمان وُ نسلِ عصیان...

پنجشنبه 18 دیماهِ 1404///8 ژانویه 2026

یک نظر بنویسید

 

نظرات شما

بدون نظر