خانۀ خُنیاگران

برای مادری که گفت:نمی ترسم 47 ساله مُرده ام...

ماهِ تمامی وطن عشقی وُ جانی وُ تن

در شبِ آزادگان شوری وُ بانگِ کُهَن

سَروِ جوانم ببین آهویِ باران زده

آینۀ روشنی عطرِ گُلی در چَمَن

مادرِ ماهم ببین چهرۀ زیبایِ او

قامتِ غوغا ببین حرمتِ باغ وُ سَمَن

باز به میدان رسید آتشِ خشمی دگر

کوهِ سِتُرگی رسید مُشتِ تو شد بُت شکن

مونسِ تنهایی ات راهِ خیابان گرفت

بر تنِ تو گُل شکُفت بُغضی وُ رازِ مَحَن

سوز وُ گُدازِ زمان در کفِ دستانِ عشق

مشعَلِ تابنده شد سرخیِ زخمِ بَدَن

شعرِ سپیدارِ سُرخ جامۀ جانان وطن

خانۀ خنیاگران خونِ سرود وُ سخن...

رنج وُ مصیبت زِ تو نفرت وُ نفرین وُ غم

داغِ عزیزان به دل مَحبَس وُ دار وُ رَسَن

آنچه بدی کرده ای جُرم وُ جنایت بسی

روزِ حساب آمده پستی ات اینک کفن

قدرتِ فرسوده ای سیلیِ سنگین مرگ

نوش کُن این واپسین بر رخ ات ای اهرمن

شنبه 20 دیماهِ 1404///10 ژانویه 2026