سِهره ها وُ گُلِ سُرخ

برای عاشقانِ همیشه که در آغوشِ خانه خفتند

لالا؛ لا؛ لا؛ گُلِ سرخُم به خوابه

دلِ گریونِ من همچو سحابه

بدونِ خنده وُ حرفایِ خوبت

تبسم بر لبِ دنیا سرابه

نمیدونم کجا باید برم من

عزیزم زندگی بی تو عذابه

تنِ خاکِ وطن تب داره ای وای

تنِ ایرونِمون در التهابه

ندیدی صورتِ مهتاب وُ امشو

تو گویی از غمت خونه خرابه

نمیدونم که خورشیدُم کجا رفت

خدایا آسمون هم در نقابه

زمین زار وُ دلش خون وُ پریشون

درختِ منتظر در اضطرابه

ندیدی سوگِ سرگردونِ دریا

زِ خشمِ سرخ شب پا در رکابه

تمومِ سِهره ها در باغ وُ بیدار

زمستون لانه اش همچون حُبابه

گُلِ سرخ اومد وُ فریادِ دل شد

زِ داغِ مرگِ تو در انقلابه

چهارشنبه 1 بهمن 1404///21 ژانویه 2026