آیینۀ چشمانت

برای فرزندِ زیبایِ ایران زمین که نامش را نمی دانم ولی او با ما سخن از جان می گوید:(1)

آتشگهِ آگاهی؛ روشنگر وُ گویا شد

شیدایِ نگاهِ تو؛ رامشگر وُ شیوا شد

از خاکِ کُهن گفتی؛ گُردی وُ سُخَن گفتی

پژواکِ دلِ واژه؛ تُوفنده وُ زیبا شد

آیینه ترا جُویَد؛ از مِهرِ تو می گوید

تو جانی وُ جاویدان؛ ایران زِ تو شیدا شد

گفتار وُ شگرفی تو؛ رفتاری وُ ژرفی تو

کردارِ خِرَد آمد؛ خورشیدِ تماشا شد

ای گوهرِ دُردانه؛ آوازی وُ فرزانه

دل روشن وُ خندان شد؛ روشنگر وُ دانا شد

آغازِ جهان از تو؛ بنیانِ بیان از تو

دشت از تو پُر از شبنم؛ آوایِ تو دریا شد

سرسبزی وُ سرشاری؛ هُشیاری وُ هنجاری

آهنگِ گُلِ خانه؛ گنجینۀ یکتا شد

پاینده سپیداری،؛ سرسختیِ کُهساری

گُلبانگِ سخن از توُ؛ شادان وُ شکیبا شد

همواره درخشانی؛ والایی وُ تابانی

ای جانِ جوان ایران؛ نیکی زِ تو پیدا شد

آیینۀ پیمانی؛ بیداریِ بارانی

مینوی بهشت از تو؛ چون چامۀ مینا شد

ایران زِ تو آبادست؛ گُلشن زِ تو آزادست

امیدِ پگاهی تو؛ باغ از تو شکوفا شد

بُستانِ درخشانی؛ رزم آور وُ فرمانی

اهریمنِ ویرانگر؛ بازیگرِ رسوا شد

آدینه 3 بهمن ماه 1404///23 ژانویه 2026

ـــــــــــــ

1-نامت باید فرزند وُ عاشقِ ایران زمین باشد که چنین شگفت وُ سِتُرگ سخن می گویی:کلاف سردرگم جهان؛ گره در ایران دارد و آن گشوده خواهد شد. راهمان پیداست و بیش از دو گام نیست: گامی به سوی خود و گامی در پیشگاه انسانیت. پاسداران انسانیت، پیشتازان برتر منشی؛ نیکی پناهتان باد...