در سوگِ سهمگینِ میهنمان...

صدای مادر:حدیثِ مادر مادرم...صدایِ پدر:سپهرِ من کجایی بابا...صدای فرزند: جوابمو بده بابا...

فردوسی(1):

فراوان ز ایرانیان کشته شد

ز خون یلان کشور آغشته شد

سوخته از خصمِ سخن خانه ام

دردِ دلی دارم وُ دیوانه ام

کُو پسرم تازه جوانم کُجاست

در پیِ او خسته چو پروانه ام

نورِ دل وُ دیدۀ من کُشته شد

دخترِ بابا گُلِ دُردانه ام

دفترِ افسردۀ برفِ زمان!

شادیِ این خانه تو کردی نهان

سر به بیابان نهَم آخر زِ غم

آه وُ فُسوسا شده افسانه ام

گُم شده ام را زِ کِه جویم خدا

مادرِ من رفته زِ کاشانه ام

کُو پدرم روشنیِ جانِ من

بی تو چه تاریکم وُ ویرانه ام

باغِ صبورم چه شد ای روزگار

خُفته به خون خاکِ دیارم نگار

از کِه بپُرسم که چه شد نعشِ عشق!؟

در وطنم عاشقِ بیگانه ام

خوف وُ خطر سهمِ کبوتر شده

سوخته از سوزِ خزان لانه ام

زندگی آزُرده وُ زندانی است

زخمیِ زنجیرم وُ فرزانه ام

غفلتِ خود باز زُدودم زِ جان

همرهِ فریادِ شما جان فشان

یکشنبه 5 بهمن ماه 1404///25 ژانویه 2026

ــــــــــــــــــــــــ

1-شاهنامۀ فردوسی همراه با مقدمه و واژه نامه.مهدی قریب-محمدعلی بهبودی(جلد سوم صفحۀ 91).انتشارات توس چاپ اول،1374.