خفاشِ مخوف

«سپهرِ»سربلندِ سرزمینِ ما نمی میرد...نمی میرد...

کجایید! که دنیا همه خوابست وُ خرابست

بیایید؛ که سودا زده را خانه بر آبست

خفاشِ مخوف آمد وُ آن روحِ شتربان

خون ریخته؛ چرخان شده شمشیر وُ خروشان

جادوگر وُ دجال وُ عجین جهل وُ جنایت

معجونِ لجن قامت وُ قاموسِ ولایت

سجاده فروشانِ فرومایه به بازار

تسبیح وُ ردا وِرد وُ دعا دینِ دل آزار

سوقاتِ تو وُ مَسلکِ تو سجدۀ صیاد

دین داسِ ستم جیفۀ دُکانکِ شیاد

قداره کِشان عربده جو قاتلِ ایران

با دشنه وُ با خنجرِ خونین به خیابان

سلاّخیِ مردم شده آیینِ تو دیندار!

ای رهبرک! ای گَنده دهان جانورِ هار...

قصابِ  مترسک که خودش طعمۀ مرگ ست

مست است وُ ندیدست که رگبارِ تگرگ ست

ببینید که ره نیست مگر چاه وُ سیه چال

قَتّالِ وطن خون چکد از چانه وُ چنگال...

مَدارید ازین لاشخوران وحشت وُ تشویش

مترسید ازین کیش وُ ازین ریش وُ بداندیش

دین حلقۀ هر حقۀ پیچیده به دستار

روباه شده مسئله گو واعظ وُ سمسار

بنگر که فقاهت چه بُوَد فرقۀ کلاش

عیاشی وُ فراشی وُ اوباشی وُ شاباش

گندابِ اراذل که کُنَد دَعویِ ارشاد

بیمارِ روان باخته از کُشتنِ ما شاد

شرم از تو گریزان وُ شرف از تو هراسان

ننگِ بشری گشته وُ شاگردِ تو شیطان

دیو وُ دد وُ ضحاکی وُ جرثومۀ نکبت

دینِ تو فراوردۀ اهریمن وُ محنت

فرزندِ وطن کُشته وُ در خون به نمازی!

در دخمۀ متروکِ خود اینک به نیازی!

سفاکِ فقیهی وُ سفیهی وُ ستمکار

زالو صفتی آیتِ آلودۀ خونخوار

ای«خامنه ای»موشِ به سوراخ خزیده!

هنگامۀ رسوا شدن وُ مرگ رسیده

عمامه کِشان تُف به سر وُ ریشِ تو بارند

بر گردنت از دینِ تو قلاده گذارند...

بیایید جوانانِ گرانمایه دلیران!

برانید ازین خانه به یکباره انیران

با بیرقِ اندیشه بیا کاوۀ جاوید

خورشیدِ وطن باش وُ درخشیدنِ امیّد

ای سام بیا زال وُ؛ تُو ای رستمِ دستان

هنگامِ نبرد آمده ایرانی وُ میدان

بنگر که پگاه آمد وُ سردار وُ سپهدار

رسیدند بزرگانِ زمان زادۀ پیکار:

تهمینه وُ رودابه وُ گُردیۀ دانا

گُردانِ دَمان در افقِ خانۀ دریا...

سه شنبه 7 بهمن ماه 1404///27 ژانویه 2026