حالِ ایران خوب نیست

حالِ مادر حالِ ایران خوب نیست ای روزگار

مادرِ بیچاره مان در کوچه ها چشم انتظار

دربدر دنبالِ فرزندانِ خود می گردد او

خنده ها در عکس های بی صدایِ بیقرار:

دستِ کودک در کفِ دستش رَوَد تاتی کنان

سرخوش وُ خندان بگوید:جان فدایت ای نگار

در بغل می گیرد آن نوزادِ زیبایِ زمان

در دلش گوید:عزیزِ جانِ من ای افتخار

گفتگو با این وُ آن از آسمان وُ باغِ گُل

گوش بر آوازِ باران بر سرِ بامِ بهار...

وای اکنون با که باید گوید از تنهایی اش

درددل دارد ز دوریهایت ای جان آشِکار

بر لبِ حوضِ تَرَک خورده گریبان می دَرَد

می نشیند در کنارِ این درختِ سایه سار

دوده می بارد زِ دیوار وُ درِ غربت سرا

رنگ وُ روی تخت وُ قالی غم گرفته در غبار...:

مانده ام تنها کجایید ای عزیزانِ دلم

گیسوانم شد سفید اما ندیدم رویِ یار

بوسه بر رختِ عروس وُ بوسه بر سیمایِ سرد

آبشارِ بوسه ها رنگین کمانی بی مزار

ای«سپهرِ»نازنین فرزندِ من بیدار شو!

خفته ای در خون وُ لبخندی به لب آیینه دار

کفش های پارۀ خونین در آغوشِ شب است

ماهِ ما آوازه خوانِ زخمی وُ زار وُ نزار

حالِ خود را من نمی دانم کجا باید رَوَم

می دَوَم در حسرتِ دیدارتان دیوانه وار

گاه می رقصم گهی گریان وُ گه خندان وُ شاد

در سکوتِ سردِ رگبارِ زمانی مرگبار

گاه لب برچیده بُغضم گه نگاهِ خیره ای

اشک آید در فغانی سینه سوز وُ در هوار

گامهایم گُر گرفته گشته سرگردانِ درد

در میانِ کُشتگان وُ نازنینان زارِ زار

کاغذی آورده عشقِ پُر شرر در پیشِ چشم

گوید او: بنویس آخر قصه های این دیار

می نویسم زآتشِ عصیانِ نسلِ سربلند

قامتی غوغا وُ رعنا انقلابی با وقار

نامه ام گر می بری ای بادِ سرگردان بگو:

ای جهان یادت نمی آید تو از این یادگار!؟

جمعه 10 بهمن ماه 1404///30 ژانویه 2026