غسالخانۀ اعصار

برای ایرانمان برای شمال برای رشتِ قشنگ و برای تو نازنین جوان:امیر موحدی

می میری وُ لبخندِ تو جانبخشِ جهانست

می مُویی وُ می رقصی وُ این قصۀ جانست

خاکِ کَفِ پایِ تو وُ قربانِ تو جانم

در پیشِ رخِ نازِ تو هر واژه زمانست

تن مشعلِ راهِ تو شود در شبِ اشکم

بارانِ گُل وُ مُشک وُ گُلابست وُ نشانست

زیبایِ عزیزم که شود کُشته درین شهر

او زندۀ جاویدِ وطن تاب وُ توانست

آتش زده ای شهرِ قشنگِ دلِ ایران!

هر ذرۀ خاکسترِ او خشم وُ بیانست

با مردمِ دانا سخن از عشق وُ شکوهست

این اخترِ تابنده کجا مُرده نهانست!؟

گفتی که سکوت آورم وُ ترس وُ سیاهی

دیدی که تباهیِ تو بر بادِ خزانست

خوش خفته وُ تو بی خبر از زلزله اینک

کابوسِ تو در گَرد وُ غبارست وُ دوانست

بنگر که زمین سوزد ازین ننگِ جهانگیر

بنیادِ تو در آتش وُ چون دوده مکانست

گفتی که گرفتم همۀ جان وُ جهان را

بیماریِ تو نکبت وُ متروکِ گمانست

رشت آمده ای؛ شهرِ دلارام وُ دلاور

این آتشِ شعرِ تو درخشان وُ وزانست

یکشنبه 12 بهمن ماه 1404///1 فوریه 2026