عامو نعمت... بی خداحافظی رفتی...!؟

برای نعمت میرزازاده وُ سفرِ ناگهانی اش

کِلکِ سَبُک پَر کجا؛ همرهِ بادِ صبا

بی خبر از خانه رفت؛ یِکّه وُ تنها چرا

هم سخنی همدلی؛ بارِ سفر بسته رفت

صبحِ سکوتِ دلم؛ گریه کُنَد بی صدا

بهمن وُ باران وُ باد؛ مانده به جا بی نفس

خیره نگاهِ زمان؛ نَم نَمِ غم بی هوا

دار وُ درختانِ خواب؛ کوچۀ یغما زده

غربتِ بی انتها؛ رهرو وُ رَه ناکجا

لحظۀ آغازِ درد؛ با غزلِ روزِ سرد

واژه سیه پوشِ او؛ ناله کُنَد در عزا:

رسمِ سفر رفتنت؛ نغمۀ بازآمدن

خنده وُ شادی کُنان؛ شعر وُ صدایِ رسا

حافظِ راز آمده؛ همرهِ سعدی خوشا

شاعرِ یکتایِ توس؛ گفته بیا آشِنا

راحت وُ آسوده جان؛ گرمِ سخن گفتن است

همدم وُ یارانِ او؛ چشمِ دلش رهنما

همسفرِ روشنی؛ عرصۀ تاریخِ خویش

بَدرَقه ات مهرِ مام؛ این سفرت بی بلا

پشتِ سرِ یارِ ما؛ کاسۀ آبی بپاش

برگِ بهاران رسد؛ از سفر وُ دلرُبا

قصۀ تبعیدیان؛ راویِ آوارگان

سایۀ آزُرده ای؛ گفته دریغا خدا

خسته وُ آرام رفت؛ یادِ وطنِ در دلش

دفترِ فکر آوَرش؛ مانده به جا پیشِ ما

پنجره بگشا ببین؛ تازه بهار آمده

دل که سراغت گرفت؛ شد رُخِ گُل با صفا

سه شنبه 14 بهمن ماه 1404///3 فوریه 2026