سیل

با درود به شما یاران و یاوران ِ گرامی و اظهار خوشحالی از بر قراریِ ارتباط ِ مجدد. این شعر را که بعد از سیل ِویرانگر ِ 1360 تهران سروده ام، ارسال می کنم با این توضیح که خواننده ی آگاه و هوشمند می تواند ارتباط ِ مفهومی ِ سیل با وقایع ِ اخیر را از محتوای روایتی ِ شعر دریابد.

سیل

باران

با قطره های مترادف

از ارتفاع ِ مناعت ِ ابر می آمد

از ارتفاع ِ ابرهای خود به خودی

باران می آمد همچنان

زلال و پاک و مشتعل

پیام ِ شر شر ِ آب و

کلام ِ تندر ِ ابر

نوید ِ انبساط ِ معیشت بود

به سرزمین ِ تشنه ی مقهور

باران که می آمد

بر کوهپایه های جهالت اما

سیلی شد

آکنده از 

اقتدار و تلاطم و توفان

و 

مفهوم ِ عطوفت ِ آب و 

عدالت ِ ابر 

به دیگرگونه لفظی / مبدل گردید

آنگاه

انبوه ِ هراسان ِ خلق

در بیم ِ تخریب و انهدام

درمانده از شدت ِ بیداد ِ اتفاق

به پناهگاه های نامطمئن ِ خویشتن

رانده شدند

و/ سیلاب ِ سرگران

با خلق و با جهان

تاخت

کوبنده و دمان

بر معبر و خیابان و خانه

بر زمین و زمان

آوارهای مصیبت فروریخت هر زمان

بر در و دیوار

بر سر و بر بام ِ مردمان.

اینک

در کوچه های لوش و لجن

در خانه های بی رونق و صفا

هیچ چیز نیست

جز امید به فردای

پیروزی و

بهروزی ِ مردمان.