صد و پنجاه جان شیرین؛ صد و پنجاه نیمکت_خالی و هزاران چشم گریان
یادشان را به سکوت نمیسپاریم. نامها میمانند؛ و با آنها، مطالبهی پاسخگویی، عدالت و پایاندادن به قتل ساختاری کودکان. این کودکان کشته شدند، اما پیش از آن، بارها حذف شدند: از مدرسه، از خیابان، از روایت رسمی، و از حافظهای که حاکمیت میخواست کنترلش کند. ثبت این نامها، مقابله با همین حذف است…
***
صد و پنجاه جان شیرین که آمار نخواهند شد بلکه بهمثابه سند.
سندِ آنچه بر کودکی، آموزش و آینده روا شد.
گرفتن این جانها محصول مستقیم سیاستاند:
سیاست سرکوب،
سیاست ارزانسازی جان،
سیاستِ بهگلوله بستن رؤیا،
و سیاست حذف کودک از معادلهی آینده.
صد و پنجاه نیمکت خالی،
نشان میدهند چه چیزی گرفته شد:
امکان زیستن،
حق یادگرفتن،
و حق بزرگشدن بدون ترس.
این کودکان کشته شدند،
اما پیش از آن، بارها حذف شدند:
از مدرسه،
از خیابان،
از روایت رسمی،
و از حافظهای که حاکمیت میخواست کنترلش کند.
ثبت این نامها، مقابله با همین حذف است.
این فهرست را منتشر میکنیم
نه برای اشک لحظهای،
بلکه برای قطع زنجیرهی عادیسازیِ مرگ کودک.
برای اینکه هیچکس نتواند بگوید «نمیدانستیم».
برای اینکه آموزش، بیطرف نسبت به سیاست مرگ نباشد.
این صد و پنجاه نام،
بار مسئولیتاند بر دوش جامعه،
بر دوش معلمان،
بر دوش ما.
تا وقتی این نیمکتها خالیاند،
هیچ آیندهای مشروع نیست.
یادشان را به سکوت نمیسپاریم.
نامها میمانند؛
و با آنها، مطالبهی پاسخگویی، عدالت و پایاندادن به قتل ساختاری کودکان.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان
۱۵ بهمن ۱۴۰۴
