گُلِ اشک...

برای دلاورِ دوران برای شرافتِ ایران برای تو بزرگوارِ تاریخ:حمید مهدوی(1)

با این گُلِ اشکِ روزگاران چه کُنی

با قصۀ سرخِ سربداران چه کُنی

بنگر به شکوهِ پهلوانانِ وطن

زیباییِ آوازِ هَزاران چه کُنی

ای قدرتِ کاغذی خزان زادۀ زور

با عطرِ گُلِ تازه بهاران چه کُنی

گَنداب وُ لجنزاری وُ بی مرز وُ مزار

صحرایِ جنون! تُو سبزه زاران چه کُنی

در ذاتِ تو آزار وُ پلشتی هدف است

با خندۀ جانِ گُلعِذاران چه کُنی

آهنگِ زلالِ زندگی کُشته وُ بس!

با شوکت وُ شورِ چشمه ساران چه کُنی

اندوه وُ عزا وُ زشتی ات رسمِ ستم

با شادی وُ رقصِ خوش وَقاران چه کُنی

بیماری وُ در قمار وُ در قابِ دَغَل

با خشم وُ خروشِ بیشماران چه کُنی

وضعیتِ ضعفِ دشمن وُ وعد وُ وعید!

با جنگِ دلاوران وُ یاران چه کُنی

نادانی وُ بی شرمی وُ دین حربۀ چرب

با دانش وُ روحِ شعله باران چه کُنی

با تیغ وُ تفنگ وُ تیر وُ تاریکیِ خویش

با گُلشنِ عشقِ لاله زاران چه کُنی

رفت از دلِ زندگانی آرام وُ قرار

با آتشِ قهرِ بیقراران چه کُنی

بیهوده وُ ناخوش منشی رُو به زوال

با یادِ نگار وُ یادگاران چه کُنی

گیرم که خیالِ ماندن آمد به سرت

با مردمِ عاصی وُ سواران چه کُنی...

جمعه 17 بهمن ماه 1404///6 فوریه 2026

ــــــــــــــــــــ

1-حمید مهدوی آتش نشان بود وُ بی نشان بود وُ ولی ماندگاری اش به روزگاران؛شکوهِ شجاعت اوست.