تحلیل وضعیت: میان سندان جنگ و پتک صلح امپریالیستی
۱. ماهیت تنشها: عربدههای پوشالی و واقعیتهای اقتصادی
تنشهای کنونی میان امپریالیسم آمریکا و رژیم جمهوری اسلامی، نه برای «حقوق بشر» است و نه برای «دفاع از صلح». این یک رویارویی برای بازتولید قدرت و سهمخواهی در هندسه جدید سرمایهداری جهانی است. تغییر لحن ترامپ نشاندهنده یک عقبنشینی تاکتیکی در برابر واقعیتهای سخت میدانی و هراس از هزینههای یک جنگ غیرقابل مهار است. علت این عقب نشینی وبه ظاهر سیاست هردم بیلی ترامپ، بیش از هر چیز دیگری اوضاع داخلی خود آمریکاست. تعرفههای اعلام شده نیز، رنگی ندارند، تنها، ابزاری نمایشی برای فشار در مذاکرات است!!!
۲. جنگ و صلح؛ دو روی یک سکه برای سرکوب
برای کارگران و زحمتکشان شهر و روستا، هم جنگ امپریالیستی و هم صلح دیپلماتیک، هر دو ابزاری برای سرکوب هستند:
- در صورت جنگ: رژیم و امپریالیسم تلاش خواهند کرد با برانگیختن ناسیونالیسم کاذب، زحمتکشان را به «گوشت دم توپ» تبدیل کنند و هرگونه فریاد ضد نظام و بهبود زندگی مثل نان، مسکن، آزادی را به بهانه «شرایط جنگی» خفه کنند.
- در صورت صلح: هرگونه توافق بین رژیم و غرب، بر اساس تثبیت استثمار و ادغام بیشتر در نظام سرمایهداری جهانی خواهد بود که نتیجهای جز فقر بیشتر برای اکثریت جامعه ندارد.
۳. نقد آلترناتیوهای فریبکار
امپریالیسم به دنبال مهندسی یک «دولت فریبکار» است تا ساختار اصلی (سرمایهداری) حفظ شود. هر فرمی که توسط قدرتهای خارجی پیشنهاد شود (چه شاه، چه رئیسجمهور)، وظیفهای جز حفاظت از منافع سرمایه و سرکوب جنبشهای اصیل طبقاتی - جنبش انقلابی کارگران و زحمتکشان - نخواهد داشت.
چه باید کرد؟ (نقشهی راه کارگران و زحمتکشان آگاه)
۱. برافراشتن پرچم استقلال طبقاتی:
باید با صراحت اعلام کرد: «نه به جنگ امپریالیستی، نه به دولت سرمایهداری؛ آری به جنگ طبقاتی». دشمن ما نه در آن سوی مرزها، بلکه در درونِ مناسبات تولیدی و دستگاههای سرکوب است.
۲. تغییر افق مطالبهگری (نان، مسکن، آزادی):
مطالبهی «کار» در نظام بردهگی مزدی، پذیرش استثمار است. کارگران و زحمتکشان شهر و روستا باید بر نان و مسکن به عنوان نیازهای بنیادین که با مالکیت خصوصی در تضاد است، و بر آزادی سیاسی برای سازماندهی انقلابی تأکید کنند.
۳. سازماندهی در کمیتههای مخفی:
ایجاد کمیتههای محل کار و محل زندگی (کارخانه و محله) اساسیترین راهکار است. این کمیتهها باید نطفههای اولیهی قدرت طبقاتی و هستههای مرکزی برای ایجاد حزب مخفی کارگران و زحمتکشان آگاه، انقلابی و کمونیست باشند. این حزب، ستاد جنگ طبقاتی است.
۴. آمادگی برای قهر انقلابی:
تاریخ نشان داده که هیچ دولتی با خواهش عقبنشینی نمیکند. کارگران و زحمتکشان شهر و روستا باید خود را برای درهمکوبیدن ماشین دولت بورژوایی و ایجاد دولت مسلح کارگران و زحمتکشان آماده کنند. تنها راه رهایی، انتقال از دیکتاتوری سرمایه به دیکتاتوری انقلابی پرولتاریای مسلح و گذار به سمت جامعه کمونیستی است.
۵. رد صلحطلبی دروغین:
نباید اجازه داد شعار «نه به جنگ» به یک سازش صلحطلبانه با دولت سرمایهداری تبدیل شود. صلح واقعی تنها از دل پیروزی در جنگ طبقاتی علیه استثمارگران بیرون میآید.
شعار ما:
مرگ بر ستمگر، مرگ بر استثمارگر!
چه شاه باشد، چه رئیسجمهور، چه رهبر!
زنده باد دولت مسلح کارگران و زحمتکشان!
نان، مسکن، آزادی، رهائی، رفاه، شادی!
تنها راه رهایی: جنگ طبقاتی - انقلاب قهری کمونیستی!
مرگ بر امپریالیسم، مرگ بر سرمایه!
زنده باد کمونیسم! جامعۀ انسان رها!
رفیق کارگران
حمید قربانی، انسان بیوطن، سال ۲۰۹۹ اسپارتاکوسی
