خیابانهای خونینِ بی درخت

فردوسی(1):

همه شهرِ ایران جگر خسته اند

به کینِ سیاوش کمر بسته اند

روایت تلخ وُ باور سخت وُ دشوار

چه آمد بر سرِ این خانۀ زار

چرا بی تابی ام پایان ندارد

کجایی ای جوانم جانِ بیدار

چرا آرامش از من می گریزد

کجا باید بیابم خندۀ یار

میان سایه ها سر در گریبان

به دنبالِ تو سرگردان عزادار

سراغت را زِ سوزِ دل گرفتم

فغان وُ غصه یاد آمد زِ دلدار

زِ داغِ بی وداع وُ دوریِ تو

چه شبگیری! شگفت انگیز وُ غمبار

خیابانهای خونین بی درخت اند

زِ خون لبریز وُ جاری جانِ جوبار...

خدا وُ دین وُ پیغمبر حراج اند

چو جنسِ بُنجُلی اینک به بازار

همه پوشیده پشماگَندِ(2)سالوس

میانِ حُجره زنجیرِ لجنزار

فتاده قدرت اندر دستِ اوباش

بقاشان حیله وُ آزار وُ کُشتار

به مسلخ مسخِ اوراقِ حماقت

به روی کَلِّه صد مَن(3)بسته دستار...

گُل وُ برگ وُ درخت وُ دانه کُشتند

تنی خشکیده شد افسرده گُلزار

به سوگ وُ گریه وُ بغضی اسیرم

به دامِ دردِ بی درمان گرفتار

جهان گردیده قحطستانِ انسان

زمین آیینه جانی پُر زِ زنگار

زمان در زَمهَریر وُ احتضارست

رها در بسترِ سرما وُ بیمار

هلا هنگامه ای باید به پا کرد

زِ کردار وُ زِ گفتار وُ زِ رفتار

اسارت کِی پذیرد جانِ آگاه

دلِ دانا خردمندست وُ هُشیار

هلا ایران عزیزِ روزگاران!

زمانِ انقلاب آمد پدیدار

به غیر از این سرابست وُ همه خواب

زِ خیزش آتشی هُشیارِ پیکار

پنجشنبه 23 بهمن 1404///12 فوریه 2026

ـــــــــــــــــــــــ

1-شاهنامۀ فردوسی ویراستۀ مهدی قریب/محمدعلی بهبودی همراه با مقدمه و واژه نامه جلد اول صفحۀ 474.چاپ اول:1373 انتشارات توس.

2-پشماگند=پالان.3-یک مَن=سه کیلو.