بر سنگفرشِ فریاد

برای رقصِ با شکوهِ سوگِ ایران به هنگامِ کارزارِ خشم

زینتِ مذهب زِهی؛ خونِ جوان است

قهقهۀ مرگ تان؛ بانگِ اذان است

ریختنِ خونِ وطن واجبِ شرعی

چشمۀ کوثر زِ خون؛ آبِ روان است

اصلِ ولایت همان؛ کُشتنِ ایران!؟

بحثِ عبث باطل از؛ کُنهِ نهان است

چون تُو بسی دشمنا؛ خاکِ من آشفت

آلِ غُبارند وُ آن؛ گَردِ گُمان است

در تُو وُ امثالِ تُو؛ شرم وُ شرف کو!؟

قاتلِ انسانیت؛ کذب وُ زیان است

آنچه شما گفته اید؛ موجِ جنونست

کُشتنِ آزادگان؛ عُرفِ عیان است

شیخکِ مزدورتان؛ آیتِ مُفتی

انگل وُ عمامه تان؛ گَندِ گران است

قاریِ مفعولتان؛ هرزۀ رهبر

رهبرِ پشم آوران؛ گَنده دهان است

کِرمَک شبتاب اگر؛ اژدرِ دین شد!

حافظۀ مضحک وُ؛ ذهنِ زمان است

نقلِ حماقت همان؛ بَردۀ دینی

خوردن وُ خُفتن همان؛ امن وُ امان است

از من وُ من گفتن وُ؛ یکۀ اوهام!

باورِ پایندگی؛ خوابِ خزان است

اهلِ کثافت نگر!؛ ذاتِ مُعَذَّب

شیخکِ بی آبرو؛ زنگِ زبان است

اصل دیانت همان؛ نکبت وُ زاری

پستیِ آیین تان؛ ننگِ بیان است

سیدّ ضحاک تان؛ بَنگی وُ مفلوک

بویِ تعفن زِ او؛ شأن وُ نشان است

سفرۀ سنگی زِ خون؛ رنگِ پریشان

قاتقِ نان کو! همان؛ قاتلِ جان است

موشِ حقیرِ تهِ؛ چاهِ ظهوری!

رهبرِ دجالِتان؛ مُوشِ نهان است

رقصِ وطن سوگِ تُو؛ دشمنِ شادی

هلهلۀ عاشقی؛ خشمِ وزان است

روزِ جزا لحظۀ؛ زلزله خیزست

جنگِ رهایی دگر؛ بانگِ جَهان است

شنبه 2 اسفندماه 1404///21 فوریه 2026