درنگی بر خیزش ِ دی ماه4

( رهبران ِ مادام عمر، عاملان ِ استبداد)

خیزش ِ دی ماه ِ1404 و حضور ِ پررنگ و بی سابقه ی تبلیغاتی ِ تمامی ِ خودقییم پنداران ِ این جامعه ی محروم از دموکراسی ِ انتخابی- رقابتی، فرصتی هم هست برای شناخت از افراد و تشکیلات های انحصارطلبی که با اغتنام فرصت از نبود ِ آزادی ِ بیان و عمل برای جامعه، وارد دعوا بر سر ِ قدرت با یکدیگر شده اند. انحصارطلبانی که یک مشخصه ی مشترک ِ شان داشتن ِ رهبر ِ مادام عمر ِ ازپیش تعیین شده ای است که اگر به قدرت دست یابند همین رهبری ِ مادام عمر و تمامییت خواهی ِانحصارطلبانه را به جامعه نیزتحمیل خواهند نمود.

رهبری ِ مادام عمر، محصول و نتیجه ی خودقییم پنداری ِ فردی یا تشکیلاتی ِ فرقه سالاران ِ در کمین ِ قدرت ِ سیاسی ، و صرفن مختص ِ جامعه های محروم از دموکراسی وآزادی های سیاسی است. فرقه سالارانی که خود در کشورهای پیش رفته از تمامی ِ امکانات ِ رسانه ای- تبلیغی ِ دموکراسی ِ غربی نظیر ِ تلویزیون و اینترنت و نشریات ِ اینترنتی استفاده می کنند تا رهبری ِ خود را به مثابه ِ تنها گزینه ی در دست رس ِ جامعه ی محروم از آن امکانات تحمیل نمایند. در واقع، این خود ِدموکراسی ِ واقعن موجود در غرب است که به آنان امکان ِ سوء استفاده ی دوسویه از تبلیغ ِ خود به عنوان ِ تنها گزینه رامی دهد. یعنی به دلیل ِ دموکراتیسم ِ حاکم بر ساز و کارهای سیاسی- اجتماعی ِ کثرت گرای اش به آنهااجازه می دهد که هم تبلیغ ِفرقه سالاری ولزوم ِرهبری خود برخیزش های دموکراسیخواهانه کنند وهم علیه ِآنچه خود دارند یعنی دموکراسی موضعگیری نمایند.با این توضیح که موضعگیری علیه ِ دموکراسی آن هم با سوء استفاده از خود ِ دموکراسی یک خصوصییت و در واقع ترفند عام و مشترک ِ هم استبداد ِ نظری ِ پنهان و هم استبداد ِ عملی ِ علنی است.

خودقییم پندار ِشهروندان ِجامعه اگربه قدرت ِسیاسی برسد، به خود حق می دهدکه این قیمومت وسرکرده گی ِپدرسالارانه و « فداکارانه» را تا زمانی که زنده است در اختصاص و انحصار ِ خود داشته باشد. زمانی هم که رهبر اولیه ی پایه گذار ِ تشکیلات و رهبر ِ قدر قدرت و فعال مایشاء حکومت بمیرد یا با کودتای رفقا کنار گذاشته شود، یک فرد ِ قدرقدرت ِ دیگراز بسته گان یا رفقای ِرهبر ِپیشین جای او را پر خواهد کرد و درنتیجه استبداد ِسیاسی ِ فردمحور ِ مادام عمر همچنان ادامه خواهدیافت.

به طور ِ تاریخی ،حکومت و رهبری ِ مادام عمر تا پیش از سده ی بیستم در حکومت های فئودالی رایج و متداول بود و هر فئودالی یک رهبر ِ مادام عمر ِ فعال مایشاء در قلمروی تحت ِ حاکمییت اش بود. این رهبری ، با مرگ ِ فئودال ِ سر سلسله ی حکومت به فرزند ِ ارشد ِ او که قاعدتن فرزند ِ پسر اش بود منتقل می شد، مگر آن که نزدیکان ِ فئودال ِ مرده با توطئه قدرت را از خانواده اش سلب و به دیگر « رفقا» و هم مسلکان انتقال می دادند. از سده ی بیستم به این سو، همین شیوه ی تک رهبری ِ درون تشکیلاتی ِ انحصاری - مادام عمری، در رژیم های موسوم به شورایی را لنین و سپس استالین و به پیروی از آنها جریان های سیاسی ِ اقتدار طلب ِ موسوم به چپ ِ خود کمونیست نام در جامعه های فاقد ِ دموکراسی با نام ِطبقه ی کارگراشاعه داده و ده ها سال است که با همین نام و عنوان های جعلی ِ فاقد ِ اعتبار ِ تاریخی بر چندین جامعه ی محروم از دموکراسی و آزادی های سیاسی سیطره و حاکمییت دارند. نمونه ی دیگر ِ این حکومت و رهبری ِ مادام عمری را ما در دو حکومت ِ پادشاهی و سپس اسلامی- آخوندی ِ ایران شاهد بوده و هستیم. در واقع، آنجا که «چپ» و « راست » ِ خود قییم پندار به هم می رسند همین رهبری ِ فعال مایشاء ِ مادام عمری ِ انحصار طلب و تمامییت خواه است که هیچ گونه مخالفت ِ با خود و تن دادن به آزادی های سیاسی برای غیر ِ خودی را بر نمی تابد، و هرگونه مخالفت و اعتراضی را به شدت سرکوب می کند. که آخرین نمونه اش را همین یک ماه قبل به این سو در ایران ِ تحت ِ سلطه ی جبارییت ِ اسلامی- آخوندی شاهد بوده ایم.

در واقع دعوای فرقه سالاران ِ اقتدار طلب ِ تمامییت خواه بر سر ِ قدرت ِ سیاسی مصداق ِ این شعر ِ حافظ است که می گوید: « جنگ ِ هفتاد و دو فرقه، همه را عذر بنه/ چون ندیدند حقیقت ره ِ افسانه زدند». جنگ ِ لفظی و رسانه ای ِ فرقه سالاران ِ در کمین ِ قدرت ِ سیاسی با یکدیگرهم شکلی و حالتی از همین ندیدن و نشناختن ِ حقیقت ودر نتیجه توسل به افسانه سازی های بی اساس و فاقد ِ اعتبار ِ تئوریک است. چرا که ادعای این فرقه ها و فرقه سالاران ِ انحصار طلب در غیاب ِ «دموکراسی برای همه»، یک دلیل مهم اش همان ندانستن ِحقیقت ِتئوریک و یا در واقع کتمان ِ حقیقت ِ تئوریک به مثابه راهنمای عمل یا قوانین ِعام و خاص ِ حاکم بر تکامل ِ جامعه های انسانی ِهمتراز و ناهمتراز است. قوانینی که اگر در فرایند ِتغییرات ِ سیاسی به کار گرفته نشده و اعمال نشوند نتیجه اش جز همان حاکمییت های استبدادی و رهبران ِمادام عمر نخواهد بود.

خیزش ِ دی ماه ِ 1404 همچون دیگر خیزش های استبداد ستیز ِ تاکنونی، ما را برسر ِ دوراهی ِ انتخاب ِ دموکراسی و برگزینی ِ عاملان و حاکمان ِ هرچند سال یکبار تجدید شونده، و یا تن دادن به تبلیغات ِ قییم مآبان ِ تک رهبری ِ مادام عمر ِ استبداد منش قرار داده است. دو راهی یی که پیش تر در سال ِ 1357 با سرنگونی ِاستبداد ِشاهنشاهی به سود ِ استبداد ِ تازه نفس ِ اسلامی- آخوندی و رهبران و حاکمان ِ مادام عمر تمام شد که نزدیک به نیم قرن است بر مقدرات ِ جامعه ی محروم از دموکراسی و آزادی های سیاسی حاکمییت ِ بلامنازع دارد. همین استبداد ِمبتنی و متکی بررهبر ِمادام عمر و دار و دسته ی همه کاره اش است که تمام راه های پیشرفت ِ منتهی به آزادی های فردی،اجتماعی، سیاسی و اقتصادی- معیشتی را به روی این جامعه بسته و در نتیجه به مانع ِ اصلی ِ تکامل ِ جامعه تبدیل شده است. در چنین شرایط و برهه ی تاریخی است که جامعه در کلییت ِهمبسته ی آن باید تصمیم بگیرد که جهت گیری ِسیاسی –انتخابی ِخود را به کدام سو وکدام چشم انداز ِ پبشارو وکدام نیروی اجتماعی سیاسی معطوف خواهد نمود. به چپ ِضد ِدموکراسی یی که ضدییت علنن اعلام شده اش با دموکراسی ِ انتخابی را نه تنها کتمان نمی کند بلکه آن را جزء جدایی ناپذیر ِ حکومت اش به شمار می آورد و بر رهبری ِ انحصار طلبانه و تمامییت خواهانه ی خود به شیوه ی الگوهای پیش تر آزمون شده و تاریخن شکست خورده اش پافشاری هم می کند،یا مجاهدین ِخلقی که الگوی حکومتی اش اسلام ِدوران ِبرده گی است وهنوزبه قدرت نرسیده رهبر و رییس ِجمهوراش راخودش برگزیده واگر به قدرت برسد با تکیه برمسلسل وآیه ی فضل الله ِالمجاهدین ِحک شده بر پرچم اش هرگز از آن عقب نشینی نخواهد کرد، یا رضا پهلوی که حکومت و یا در واقع استبداد ِ غیر ِ منتخب و تحمیل شده ی تک رهبری ِمادام عمری پدربزرگ و پدرش را هیچ گاه به چالش نگرفته و نقد ومحکوم نکرده است؟ یا این که :با اعتقاد ِ کامل و آگاهی مندانه به دموکراسی و انتخاب ِ آزاد ِ رقابتی ِ هر چندسال یکبار، حاکمان و دولتیان را از طریق ِ مراجعه به آرای عمومی برخواهد گزید و خود را در مسیر ِ پیشرفت و تکامل همتراز با جامعه های پیش رفته قرار خواهد داد؟ کدام یک: دموکراسی ِ تاریخی- دورانی ِ همسو با تکامل ِ اجتماعی ، یا استبداد ِ پیشا دورانی مانع ِ هرگونه پیشرفت و تکامل؟