دُهُلِ جَهل

سالها پیش نوشتم:دانشگاه آدم تربیت می کُنَد وُ حُوزه؛آدم کُش...

داعیِ دین قصۀ اهلِ وبا

بانگِ اذان ذلت وُ زاری بلا

موشی وُ در زیرِ زمین لانه ات!

رهبرِ موشان شده ای کدخدا!؟

دلقکِ دجالِ فقیهی امام!؟

واعظکی باره سواری هَبا

خِنگِ خدا وِزوِزِ تُو شد قبول!؟

با تُو سخن گفته خدا!؟مَرحَبا!

بر کَپَل ات مُهرِ نَبُوَّت زده!

شستِ خدا گفته افندی؛بیا!...

بر دُهُلِ جهلِ زمان کُوبَد آن

حوزۀ علمیۀ پَرت وُ پلا

دینِ تُو آموزشِ نادانی است

مذهب ات آمیزۀ جهل وُ دعا

قائد وُ قاضی وُ سپاهت پلید

دینِ تُو بازیچۀ حکمِ هوا

نان وُ نمک خورده نَمَکدان شکن!

میهنِ آزادۀ ما در عزا

بی شرفی پیشۀ شیخک شده

وز پیِ آن صاحبِ نان وُ نوا

کُشتنِ اندیشه هدف بود وُ بس

معرفت وُ نورِ مُروّت کجا!؟

بر سرِ هر سفرۀ خونین ببین!

شیخکِ خونخواری وُ نامِ خدا

زاهدی وُ بانگِ طهارت زَنَی!

آیتِ نکبت زِ خفا بَرمَلا

پَستیِ این قومِ دغل قصه نیست

بی شرفی بر تنشان چون عبا

کلّۀ پُوک وُ شِکمِ گنده اش

مظهرِ این حضرتِ یک لاقَبا

وِردِ دروغین زِ لَبَش می چِکَد

ذهنِ ذلیل اش همه ذکرِ غذا

سجده کُنَد سنگ وُ بُتِ باطل اش

بهر فریبی به طوافِ فنا

دزدی وُ انگل صفتی کارشان

قُلَّکِ دین در کفِ مَردِ دغا

مسجد وُ منبر شده دکانِ کِیْف

زَرقِ زَر وُ خنجر وُ بَرقِ طلا

غارت وُ غوغا وُ هَراس افکنی

سکۀ بازاریِ اهلِ ریا

خوانده زِ دنیایِ دگر؛کَف به لب

داده بسی قولِ قیام وُ بقا

عربده جو در همه جا حاضرست

روضۀ زِرزِر همه ذاتِ گدا

ای شَمَن ای دشمنِ ایرانِ ما!

بی سَروُپا اجنبیِ ناکجا!

نفرتِ مردم نَشَود فهمِ تو!

چون تُو سِمِج ساس وُ کَنه،کو کجا!؟

گورِ تو گُم گردد وُ اصحابِ تُو

در دَرَک وُ مَزبله وُ ناسزا

چهارشنبه 6 اسفندماه 1404///25 فوریه 2026