همرازِ زیبایی...

برای فرزندِ زیبایِ ایرانزمین جاویدنام:داوود سهرابی

داوودِ مادر دیده ای تا قهرمان شد

زیبایی اش غوغایِ شعرِ ارغوان شد

زیبایی اش آتش زَنَد تندیسِ زشتی

ای جان تماشا کُن جوانم جاوِدان شد...

یغمایِ غم از در درآمد بهرِ دلدار

زیبایی ات رازِ بهاران گُل فشان شد

در دفترِ آزُردۀ دیماهِ دنیا

زیبایی ات ناگه درخشید آسمان شد

نامِ عزیزت یادگارِ روزگاران

زیبایی ات آوازه خوانِ کهکشان شد

بُغضی میان واژه ها سر در گریبان

زیبایی ات رقصید وُ آمد ارمغان شد

در انزوا روحی پریشان جامه در شد

قلبِ قَلَم در نبضِ شعری«شَروه»(1)خوان شد

شاعر میانِ اشک وُ تنهاییِ غربت

گفتا عزیزم زندگی بر من خزان شد

زیبایی ات همذاتِ عشق وُ شهرِ خورشید

دردا که عشق وُ شهرِ خورشیدی نهان شد

در کوچه دیدم آمدی گفتم کجایی!؟

در جستجویت ای جهان جانم جوان شد

من از تو گفتم از تو وُ لبخندِ مِهرت

زیبایی ات خندید وُ دنیا مهربان شد

گفتم تُرا جانِ وطن همراهِ من باش

زیبایی ات در جانِ جان صدها نشان شد

قلبِ تُرا در سینه دارم نازنینم

عشق تو آتش زد سکوت وُ تَن بیان شد

مانندِ گُل ناگه درخشیدی وُ رفتی

جان در پیِ تُو می دوید وُ ناتوان شد...

برگشتم وُ دیدم که تنها مانده ای؛ دل

باران گرفت وُ اشکِ دل ناگه روان شد

جمعه 8 اسفندماه 1404///27 فوریه 2026

ــــــــــــــــــــــــــ

1-شَرْوِه=گونه ای از موسیقیِ سوگ وُ پُر سوز و سازِ جنوب ایران است.