ببخشا بهار!

رهبرِ سابقه دارِ انقلابِ اسلامی:ما...به قُلّه ها نزدیک شدیم

بر وطنم خُرده مگیر ای بهار

گر سخن اش هست بسی ناگوار

دانم وُ دانی که چه بر ما گذشت

بغضِ غزل در نفسِ سردِ یار

شادیِ این خانه فراموشی است!؟

دیده بسی پیکرِ یاران به دار

خانه خیابان وُ درختان غریب

عشق به شلاقِ شما شد شکار

لشکرِ کُشتار به هر سو عیان

مردمِ بی سایه هراسان وُ زار

از در وُ دیوار مصیبت وَزَد

تیرگیِ جانِ زمان آشِکار

دشمنِ انسان که برآمد زِ گور

زندگی افسرده شد وُ ناگوار

کودکِ آسودگی آواره شد

در طلبِ لقمۀ نان بیقرار

در قفس آمد دلِ آزادگی

چشمِ دل آزُرده شد از انتظار

کوچۀ بیچارۀ بی نغمه ای

گم شده در رنج وُ بلا وُ غبار...

ناگه ازین خانه خبرها رسید

کُشته شده دیوِ پریشان مزار

آن همه غوغایِ غریب ات چه شد!؟

زیرِ گِل وُ سنگی وُ زاری وُ خوار

وارثِ رسوایی وُ سودایِ دین!

جَستی وُ راحت شدی وُ تار وُ مار!؟

ای که تُو پَروَرده ای؛ اصحابِ مرگ!

غلغلۀ قافله ات بی وقار!؟

ننگِ بشر بودی وُ اینک جهان

از تُو وُ آیینِ تُو بیزار وُ زار

وعدۀ آن دوزخِ دوز وُ کَلَک

آمده بگرفته مهارِ سوار!؟

از خبرِ مرگِ تو دژخیمِ پست

خانه چراغان شد وُ آیینه دار

رازِ زمانی تُو بهارا بتاب!

از صدفِ حوصلۀ روزگار

یکشنبه 10 اسفندماه 1404///1 مارس 2026