کنارِ برکه ها کنون

در سوگِ مردمِ بی دفاع  وُ بی پناهِ ایران میانِ بمباران وُ...آه...دبستان میناب

جوانه های جاریِ جهان

بنفشه های وحشتش نشان

نَفَس میانِ هق هقی اسیر:

مَرو زِ پیشِ جانِ ناتوان

کتاب وُ کیف وُ مدرسه کجا!؟

کنارِ من که گُم شدم بمان

تُو دستِ کوچکِ مرا بگیر

ببر مرا به جان پناهِ جاوِدان

تمامِ تن به لرزشی دچار

میانِ دود وُ دوده سایبان

نگاهِ کودکانه التماس

درختِ خون خزیده در خزان

لباسِ پاره پاره ام هراس

علاجِ رنجِ من حراجِ جان!؟

پرنده پَرپَری زد وُ فتاد

به گریه آمد آن گُلِ زمان

به یأسِ یاس وُ نرگسم نگر!

بهارشان کجا چرا نهان!؟

نه نازِ سادۀ نسیم وُ برگ

نه سبزه ای نه سفره ای عیان

نه سازِ رازِ سالِ نُونَوار

صدایِ خنده مُرده بی گمان

نه چهچهی میانِ کوچه باغ

نه رهگذارِ عاشقی روان

دلِ بهارِ ما شکسته شد

کنارِ برکه های ناگهان

تنی لهیده استخوان کبود

زِ زخمِ تازیانه بی امان...

غمی مرا گرفته می کُشَد

زِ دردِ مردمانِ بی بیان

به رویِ چهره پنجه می کِشد

گزندِ روزگار وُ خیزران

عزیزِ من بگو به یارِ من

ستاره ها کجا وُ کهکشان!

فرشته های کوچکم مَکُش!

کنارِ برکه ها کنون بخوان:

شکوفه های شادی ام ببین!

به رقص وُ اشکِ خنده آسِمان

به مادرِ قشنگِ ما بگو

مَرو بمان خدایِ مهرَبان

چهارشنبه 13 اسفندماه 1404///4 مارس 2026