گُلِ بارون

ایران برای تنهایی ات بمیرم...

مولانا(1):از همه اوهام وُ تصویراتْ دُور/نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نور

گُل بارونم وُ حیرونُم اینجا

میونِ کوچه سرگردُنُم اینجا

سراغِ باغ گُل رفتُم غمین بود

نه انگاری که مُو ایرونُم اینجا

همُون ایرُونِ دلخونِ پریشون

اسیری بی سَر وُ سامُونُم اینجا

همه با غصه از این خونه رفتن

یه دریا اَشکِ در چشمُونُم اینجا

به تنهایی دلُم عادت نداره

شب وُ روزُم به غم مهمونُم اینجا

غریبی وُ غروب وُ پایِ زخمی

به خاک اُفتادۀ بی جونُم اینجا

به شهرِ خسته رفتُم آتشُم زد

ندا اُومَد که مُو زندُونُم اینجا

در وُ دیوارِ خونه ناله سَر داد

که مُو بیمارُم وُ ویروُنُم اینجا

صدای گریه می اُومَد زِ هر سُو

میونِ سایه ها گریُونُم اینجا

نمی دُونُم چه شد دنیا کجا رفت!

تَنَم درمُونده بی دَرمونُم اینجا

پریشونی به جُونُم آتشی زد

گُلی گُم گشته وُ پنهونُم اینجا

نهالِ کوچکی اُومَد کنارُم

بگفتا؛ ها! گُلِ بارونُم اینجا

جمعه 15 اسفندماه 1404///6 مارس 2026

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1-مثنوی معنوی تألیف:جلال الدین محمدبن محمدبن الحسین البلخی ثم الرومی.جلد سوم:دفتر پنجم و ششم؛صفحۀ 395.به تصحیح رینولد.ا.نیکلسون.به اهتمام دکتر نصرالله پورجوادی.مؤسسۀ انتشارات امیرکبیر.چاپ دوم:1373.