پیراهنِ پرنیان

برای روزِ زن؛برای مادر وُ پدر؛برای خواهر وُ برادرم؛برای نازنینِ دلشکسته میهنم

قَسَم به روزِ زن؛به برگ وُ شبنمِ بهارِ خانه مان؛سپهرِ سرخِ رقص وُ خنده وُ صدایِ تو؛جهانِ من گرفته وُ رها نمی کند مرا؛جهان وُ جانِ من بدونِ تو مرا به انزوایِ ناگزیر می بَرَد؛مرا به سویِ سوگِ خانه می بَرد:شکنجه گاهِ زندگی؛شکنجه گاهِ بی نگاهِ آرزو؛سکوتِ سادۀ درخت؛تقاصِ بی گناهی است؛تقاصِ خستگی میانِ سایه های دلشکستۀ زمان؛ولی امیدِ روزگارِ من جوانه می زَنَد؛دوباره دل به جستجویِ تو به کهکشان روانه شد؛به دیدنِ ستارگانِ آسمانِ سرزمینِ عاشقانِ بیقرارِ خانه ام بیا وُ درسِ عاشقی بخوان؛بیا میانِ واژه هایِ سرخِ خنده ها؛بخوان؛برقص وُ عشق را ببین چه سرخوش وُ جوان وُ تازه رُوی؛شکفته در شمیمِ یادِ تو:

-سپهرِ من کجا بیابمت دوباره باز

-میانِ سینه ات؛گُلِ شکفتۀ دلت

مرا زِ خاطرت مَبَر!مرا زِ درگهِ شکوفه ها مَران!دلم هوایِ خانه دارد ای بهار!کنارِ سفرۀ قشنگ وُ رنگ رنگ وُ بوسه های مادرم؛سپهرِ من!کتابِ حافظ ام کجاست!؟بیا غزل بخوان برای من که من بغلِ کُنَم تُرا جوانۀ وجودمِ من؛سپهرِ من!جوانی ام کجا شدی نگارِ نوبهارِ من؛ندیده ای مرا که سر به شانۀ سحابِ دلفسرده می نهَد؛میانِ هق هقی غریب وُ نم نمی زِ اتفاقِ ناگهانِ جان؛قطارِ زندگی گذشت؛ ولی ترا ندیده ام که میرسی بسانِ شادیِ زمانِ کودکی؛بسانِ سادگی به لحظۀ عمیقِ عاشقی؛هراسِ بی تو می بَرَد مرا به ناکجا؛دویده ام؛دویده ام به هر کجای جنگلِ گمان؛ندیده ام تُرا:

-سپهرِ من!چه پَرپَری زَنَد دل وُ نگاهِ من؛برای دیدنِ دوباره ات...ببین!

-پدر ببین که مانده ام همیشه همره وُ کنارِ تو

دلت به حالِ من بسوزد ای زمانۀ غریب؛که من شکیبِ روشنایِ چشمِ او ندیده ام؛که فاصله سکوتِ جانگدازِ گفتنِ از تو شد؛که مهربانِ من چرا نهان شدی؛چگونه بایدم گذشت از میانِ سنگلاخِ حادثه:

-سپهرِ من!دلم؛درونِ سینه ام؛میانِ آتشی نشسته؛شعله می کِشد

-پدر؛پدر...دلی که شعله می کِشد...منم

دلت به حالِ من بسوزد ای بهار؛چو میرسی بگو به من سپهرِ من ندیده ای؛قرارِ ما میانِ گُلشنِ همیشه بود وُ پیشِ شبچراغِ آسمان؛دلِ بهانه جو رها نمی کند مرا؛درختِ انتظارِ آرمیده را صدا بزن؛جوانه های نورسیده را صدا بزن،پرندۀ غمینِ بی پناه را صدا بزن؛نوایِ نغمه های چشمه را شنیده ای!تُو ای قَلَم!بیا وُ قصۀ غمینِ لحظه لحظۀ مرا میانِ واژه ها بخوان؛بِکِش تُو نقشِ غرقِ خونِ خانه ام به کوچه های خلوتِ پریش وُ سردِ دی:

-سپهرِ من بمان؛هوایِ سردِ شهرمان ندیده ای!؟کجا تُو خفته ای عزیزِ آرزویِ زندگی!

-میانِ سایه های سبزِ روزگار

ستم؛بسانِ سرکشی چه وحشیانه می خَزَد زِ هر کرانه وُ سرایِ سینۀ بهارِ ما گرفته وُ به تازیانه می زَنَد... نه بختکِ تباهی وُ سیاهی ات؛توانِ بودنم اسیرِ خود کُنَد نه رنگِ شادی ام زُداید از جوانه های زندگی؛نه گریه ها نه خنده ها که رقصِ ما سرودِ هستی وُ نوایِ جاودانگیست؛ببین که پنجره هَواییِ بهارِ نامِ تُو؛بسانِ عاشقی تُرا صدا زَنَد؛و نبضِ سبزه ها چه تند وُ عاشقانه می زَنَد؛سپهرِ من بهارِ من بیا ببین که گُل به جستجویِ عطرِ تُو؛صدا زَنَد تُرا:

-همیشه نازنینِ من!سپهر دیده ام کجا بیابَمَت

-میانِ دیدگانِ روشنِ زمان...کنارِ مردمان؛هماره جاودانه ایم؛ندیده ای پدر که غم چگونه بُغض می کند برای گریه هایِ مادرم!؟برای چهرۀ چروک وُ پایِ دربدر،برای آنکه در غبار نشانِ خانه می کُنَد طلب؛زِ خاک وُ سنگ وُ ناله های ناشناس!برای گورِ دسته های گُل نشسته گریه می کُنَد؛پدر پدر ببین تُو زخمهای خاک وُ دفتری که خطِ خون برآن کشیده اند؛پدر پدر!ندیده ای که یارِ مهربانِ مردمان چگونه می رَهانَدَم زِ چنگِ مرگ؛مرا به گُرده اش نشانده می بَرَد؛کشان کشان میانِ دود وُ خاک وُ خون وُ ظلمتِ زمان:

-سپهرِ جانِ من کجا نهان شدی بگو!؟

-میانِ برگهای گُر گرفتۀ جهان

تُو قصه های پهلوان«حمید مهدوی1»برای کودکان بگو؛بخوان؛چکامه اش چراغِ جاوِدانِ کوچه های خانه باد...ببین پدر که واژگانِ عاشقی به شکلِ ماهِ شعله ور چگونه می تراود از تنِ بهارِ خانه مان...ببین پدر که مادرم کنارِ تو چه گفته با بهارِ ما:

قَسَم به روزِ زن که می رسَد بهارِ ما؛که می دَمَد بهار وُ آن بهانه های بهترین وُ با شکوهِ روزگار؛پرنده با درختِ سبزِ خانه در سخن؛زِ عشق وُ عاشقی ترانه سَردَهد؛دوباره آینه نشاط وُ خندۀ تُرا نشانِ من دَهَد؛لباسُ نُونَوار وُ رقصِ مهرِ آسمان وُ حوضِ آبیِ بلورِ آب وُ حالِ خوبِ غنچه های باغِ چلچله،و کودکانِ زندگی میانِ بازی وُ میانِ هاله های هلهله؛میانِ بازتابِ نور وُ آب وُ شب نمایِ شعر...دوباره خندۀ سپهرِ من،سپهرِ ما؛نشانِ مهربانیِ زمانه می شود؛دوباره شادمانه روشنی نشانِ خانه می شود...

یکشنبه 17 اسفندماه 1404///8 مارس 2026

ــــــــــــــــــــــ

1-حمید مهدوی:فرزندِ خراسان؛انسانی سِتُرگ وُ آتش نشانِ شجاعی که زخمی ها را به گُرده می گرفت وُ از میانِ آتش وُ وحشت نجات می داد...ولی خودش؛با گلوله ای در گَلو...کُشته شد...یادِ همۀ جاویدنامانِ ایران زمین بزرگ وُ زنده باد.