سرزمینِ بُردبار

آرام آرام بهار می آید وُ ایران را در آغوش می گیرد

چه خسته وُ شکسته دل نگارِ ما

غریب وُ عاشقانه غمگسارِ ما

زِ درد وُ گریه گُر گرفته ای دلا!

برای مهرِ مُرده بی مزارِ ما

به پشتِ پِلکِ خسته خاطراتِ عشق

شکُفته آتشین وُ یادگارِ ما

کنارِ پله های خانه منتظر

نشسته ای عزیزِ بیقرارِ ما

به چشمِ وحشتِ زمانه خیره ای

به جان وُ جاودانه در کنارِ ما

فسرده ریشه ها زِ زهرِ تیرگی

تو مرهمی زِ روشنی وقارِ ما

صدایِ سرزمینِ خسته می رسد

زِ جانِ انتظارِ در حصارِ ما

به دستِ سایه های سوگِ ناگهان

حریمِ ما سرای پُر غبارِ ما

طلوعِ واژه های عشق وُ روشنی

امیدِ تُو بهارِ روزگارِ ما

دوباره کودکانِ شاد وُ خنده ها

ترانۀ شهابِ پُر شرارِ ما

سپهر وُ رقصِ بیکرانه را نگر!

شکوفه هایِ شوقِ بی شمارِ ما!

نشانِ شبنمِ نشاطِ عاطفه

دمَیده در سرودِ این دیارِ ما

سِگرمه های آسمان گشوده شد

به رَه نگر رسیده آن بهارِ ما...

پنجشنبه 21 اسفندماه 1404///12 مارس 2026